Tuisskool tussendeur troebeltye

Soms is daar groot troebeltye soos die afsterwe van 'n geliefde of groot finansiele swaarkry. Lang chroniese siekte is ook 'n reuse uitdaging vir tuisskool gesinne.

Ek verwys vandag, in die artikel, na die klein sukkeldinge wat tuisskool kom ondrebreek en uitdagend maak. Dinge soos tandarts afsprake en 'n siek troeteldier. 'n Geyser wat bars of 'n pap wiel. Die klein sukkelgoed wat opduik soos dit vir almal maar doen. Maar nou is ons werk by die huis en mammas se aandag is nou meer verdeel as wat dit alreeds is met baie kindertjies van verskillende ouderdomme. Hoe maak mens dan?

Hierdie artikel gaan oor die sukkel van die lewe en wat tuisskolers kan maak ‘when life happens’.

Hierdie was ‘n tawwe week vir my. Ek voel dankbaar, om nou rustig op ‘n Sondagoggend, hierdie in my bed te kan tik.

Ek voel hoe groei ‘n knop in my keel. Ek voel skielik so emosioneel. En ek besef, dis waaroor ek die sterkste voel in my lewe: my passie om by my kinders te wees en hulle te onderrig.

Hierdie admin neem my weg van wat ek graag wil doen. En dis waaroor ek wil gesels. Die dinge wat in ons pad kom staan, en keer dat ons lekker kan tuisskool. Ek moes Donderdag teruggaan na daardie gebou en ry toe en hulle was weer offline! Toe bel ek weer die nommer waar ek laas 30min gewag her sonder antwoord, en die keer antwoord iemand op die tweede lui. Die lek is uiteindelik gerapporteer, maar ons watermeter is nog nie reggemaak nie.

‘n Ander tuisskool mamma deel dat hulle getrek het.

“Ons het getrêk.. die laste 3 weke was chaos.. ek het probeer skool inwerk, maar in die 2de week toe pak ek maar ons klaskamer op- dit het mamma net uitgebrand.”

In my twaalf jaar van tuissonderrig, was daar baie onderbrekings gewees. Ek dink dadelik aan Takealot wat 3 keer vir ons ‘n yskas kom aflaai het, en elke keer dit beskadig het! Hulle het so gesukkel met die aflaai, en ek probeer afrig en raadgee van die kantlyn. Dit sou snaaks wees as dit nie so uiters frustrerend was nie. Elke keer wat ons die reuse boks oopmaak en die yskas met moeite uithaal, is daar 'n duik in die splinternuwe toestel. Ons moes Takealot bel en vra dat hulle die beskadigde een kom haal en weer nuwe een bring. Die hoeveelheid tyd wat opgeneem was deur huishoudelike dinge!

Daar is elke paar maande ‘n loodgieter of eletrisien of albei by ons. Een jaar het ons die kombuis en badkamer oorgedoen. Oh my word! Julle weet as bouers jou konstant nodig het vir iets.

Wat gebeur met tuisskool dan? Werk my kindertjies soet as ek uit is? Nee! Hulle gaan speel. Ek weet eintlik nie wat hulle doen nie, want ek is nie daar nie! Maar as ek terugkom klaskamer toe, is die jonger kinders skoonveld en die ouer kinders sit vas met skoolwerk. Ek sal dan sê julle moes aanhou met iets anders, moenie net wag vir my nie. Maar daar is altyd verskonings en redes hoekom dit nie gebeur het nie.

So die groot stres van al hierdie gemorsde tyd is dat ons werk mis. Dat kinders by die skool besig is om te leer en werk, terwyl ek my kinders ‘afskeep’.

Dis waar skuldgevoelens en vrese inkom. "Ek is te veel weg, te besig met ander goed. My kinders raak agter." Die negatiewe 'self-talk' kan mens baie onder kry.

Ek het ‘n goeie gesprek met my tieners gehad oor derdewêreld probleme na die “offline” episodes. Ek het my frustrasie met hulle gedeel en hulle het gesimpateer met my stryd. En so sien ek, dat ons ‘kurrikulum’ meer uitgebrei is as gevolg van die lewe.